Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Οργασμός

Στο τέλος της δεκαετίας του 80 κυκλοφόρησε μια αισθηματική κομεντί με τίτλο "Όταν ο Χάρυ γνώρισε τη Σάλυ", με πρωταγωνιστές τον Μπίλι Κρίσταλ και τη Μεγκ Ράιαν. Ήταν μια ευχάριστη ταινία που πραγματεύονταν, τι άλλο, τη σχέση μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αν υπάρχει αληθινή φιλία χωρίς σεξ, κλπ, κλπ. Μια σκηνή όμως από την ταινία είχε κάνει μεγάλη εντύπωση και για πολλούς αποτελεί το χάι λάιτ όλης της ταινίας. Οι πρωταγωνιστές κάθονται σε ένα φαστφουντάδικο και η Σάλυ αποδεικνύει στον εμβρόντητο συνδαιτημόνα της ότι ναι, η γυναίκα μπορεί να υποκριθεί οργασμό χωρίς να καταλάβει τίποτα ο εραστής της, με όλο το μαγαζί να την παρακολουθεί. Και καπάκι η γιαγιά δίπλα ζητάει από τον σερβιτόρο να της φέρει ό,τι πήρε και η Σάλυ, μπας και δει και αυτή λίγη χαρά. Η Σάλυ εν τω μεταξύ συνεχίζει να τρώει απτόητη και εντελώς κουλ το φαγητό της. 
Λόγω της προσωπικής μου διαστροφής σχετικά με το φαγητό, τολμώ να πω ότι και η δικιά μου απορία αυτή ήταν. Τι ήταν πια αυτό το τόσο τέλειο σάντουιτς που την έφερε σε τέτοια κατάσταση; Ξέρω ξέρω, άσχετο από την υπόθεση της ταινίας και για άλλο λόγο το έκανε. Συμφωνώ, αλλά τι έτρωγε; Ψάχνοντας βρήκα την απάντηση. Το μέρος που τρώνε λέγεται Katz's Delicatessen, βρίσκεται στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης για πάνω από 120 χρόνια ακριβώς στην ίδια θέση, αφού άνοιξε το 1888, και σερβίρει τα πιο τέλεια και ηδονικά σάντουιτς της πόλης. Ψάχνοντας κι άλλο βρήκα εδώ την εκπομπή του Anthony Bourdain "No Reservations" όπου στο συγκεκριμένο απόσπασμα αναφέρεται στο εν λόγω deli. Μαγεία. Μου θύμισε κάτι άρρωστα βιντεάκια στο youtube των EpicMealTime, που αποτελούν αυτό που για πολλούς ονομάζεται food porn. 
Και η μαγεία ήταν τέτοια που βάλθηκα να φτιάξω και γω το απόλυτο σάντουιτς. Επειδή όμως προτιμώ το ψωμί ψημένο, πιο σωστά βάλθηκα να φτιάξω το απόλυτο τοστ. Τρία είναι τα χαρακτηριστικά που το καθιστούν απόλυτο. Πολύ καλό ψωμί, πληθώρα υλικών και ψήσιμο που να τα αναδεικνύει όλα αυτά. Φυσικά το ψωμί του τοστ που πωλείται στα σούπερ μάρκετ δεν κάνει. Καλό για απλά και ξενέρωτα τοστάκια με σαλαμοκάσερο να τα τρώνε τα παιδάκια. Για το δικό μου τοστ χρησιμοποίησα ψωμί με προζύμι, χωρίς μαγιά φυσικά, όχι σαν αυτά που λενε ότι έχουν προζύμι για κράχτη αλλά φουσκώνουν με μαγιά, και μείγμα αλευριών από σίκαλη και σιτάρι. Ένα ψωμί βαρύ, νόστιμο, που κρατάει άνετα μια εβδομάδα.




Για τη γέμιση έκανα πολλές δοκιμές με ό,τι είχε το ψυγείο την κάθε μέρα, τόσο σε αλλαντικά όσο και σε μαγειρεμένα κρέατα. Η σημερινή εκδοχή που ήταν και η καλύτερη έχει μορταδέλα, παστράμι και ψιλοκομμένο κρέας από... χοιρινό πατσά και για τυριά γκούντα, έμμενταλ και κατσικίσιο.





Ξεκινάμε λοιπόν. Κόβω δύο λεπτές φέτες από το καρβέλι του ψωμιού, που ήδη είναι τεσσάρων ημερών και ακόμα φρεσκότατο. Στρώνω πρώτα τη μορταδέλα με τη γκούντα. Από πάνω απλώνω το κρέας του πατσά που έχω ψιλοκόψει. Λόγω των Χριστουγέννων πάντα φτιάχνω πατσά από κεφάλι και πόδια χοιρινού κατά τον παραδοσιακό τρόπο, οπότε είχα προνοήσει και κρατήσει λίγο κρέας χωρίς να το μοιράσω στα μπολ που φυλάσσω τον πατσά.




Τώρα είναι η ώρα για λίγο ενίσχυση της γεύσης. Μουστάρδα dijon και λίγο αλατοπίπερο, όπως θα έκανα κανονικά και στο κρέας του πατσά αν το έτρωγα για μεζέ με το τσίπουρο.
Σειρά έχει το πιο έντονο ζευγάρι, το παστράμι και το κατσικίσιο τυρί.




Απλώνονται και αυτά όμορφα όμορφα πάνω στο τοστ σε αρκετά γενναίες ποσότητες.




Τώρα πρέπει να προσθέσω λίγο τυρί ακόμα που να λειώνει όμορφα, ένα νόστιμο έμμενταλ από την Ελβετία. Φυσικά όμως δε γίνεται να το βάλω πάνω στο κατσικίσιο, δυο τυριά μαζί μπορεί να με μαλώσουν, γι' αυτό στρώνω μερικές φέτες παστράμι ανάμεσά τους...





Είναι ώρα να μπει στη φωτιά. Τέτοιο τοστ πολυκατοικία δεν ψήνεται καλά στην τοστιέρα. Εξάλλου η δικιά μας είναι από κείνες που κάνουν τριγωνάκια, εντελώς ακατάλληλη για την περίπτωση. Λύση εύκολη και παραδοσιακή. Ψήσιμο στο τηγάνι όπως έκαναν οι παλιοί και τελείωμα στο φούρνο για να ψηθεί και η γέμιση. Μια λεπτομέρεια, μέχρι τώρα δεν άλειψα καθόλου βούτυρο στο ψωμί. Φυσικά και το χρειάζεται και δε με πιάσαν οι θερμιδικές ενοχές. Ίσα ίσα, τελικά το τοστ θα έχει μπόλικο, όσο ακριβώς χρειάζεται για να γίνει τραγανό το ψωμί. Ζεσταίνω καλά το μαντεμένιο τηγάνι, ρίχνω ένα μεγάλο κομμάτι βούτυρο μέσα και το τοστ μπαίνει στη φωτιά. 





Μόλις ψηθεί το κάτω ψωμί, περίπου σε 5 με 6 λεπτά, το γυρίζω και το βάζω στον προθερμασμένο στους 180 βαθμούς φούρνο. Τώρα δεν είναι εύκολο να ελέγχω το κάτω ψωμί, πρέπει να ανοίγω συνεχώς τον φούρνο. Η λύση είναι η γέμιση. Όταν λειώσουν τα τυριά και αρχίσουν να τρέχουν είναι έτοιμο.




Αν δεν έχουμε μαντεμένιο τηγάνι δεν πειράζει, αρκεί να μπορεί να μπει το τηγάνι μας στο φούρνο, να μην έχει πλαστική λαβή. Φυσικά το ψήσιμο στο μαντέμι είναι πολύ καλύτερο αλλά πορευόμαστε με ό,τι έχουμε. Ακόμα και αν η λαβή είναι πλαστική υπάρχει λύση, την τυλίγουμε με αλουμινόχαρτο, καθώς ο χρόνος που θα μείνει στο φούρνο είναι περίπου 7 λεπτά και δε θα προλάβει να χαλάσει.






Είναι πραγματικά το απόλυτο τοστ. Αποτελεί σίγουρα το αγαπημένο μου πρωινό, ικανό να με κρατήσει για πολλές ώρες. Δεν ξέρω πώς ήταν το σάντουιτς της Σάλυ, δεν ξέρω πότε και πώς υποκρίνονται οι γυναίκες αλλά τα μουγκρητά που βγαίνουν καταναλώνοντάς το μπορεί να μπερδέψουν κανένα λαθρακουστή γείτονα...

5 σχόλια:

  1. Αυτή η ταινία είναι από τις αγαπημένες μου! Στη Νέα Υόρκη δεν έχω πάει ποτέ αλλά όταν πάω, το Katz's είναι στο πρόγραμμα. Βέβαια δεν νομίζω να καταφέρω να φάω ποτέ το τεράααααστιο σάντουιτς τους με παστράμι αλλά θα το παλέψω ;)
    Το σάντουιτς το δικό σου το λιμπίστικα αν και μου αρέσουν οι λιγότερο μπερδεμένες γεύσεις. Πολλά κρεατικά μαζί δεν είναι το καλύτερό μου.
    Το ψωμί φαίνεται τέλειο. Έχεις καλό φούρναρη ή μήπως το' φτιαξες εσύ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ψωμί ναι, είναι τέλειο και είναι αυτό και άλλο ένα από τον ίδιο φούνο που είχα σαν παράδειγμα όταν προσπαθούσα να φτιάξω ψωμί με προζύμι. Το κακό είναι ότι μόνο εγώ τρώω λίγο ψωμί στην οικογένεια, οπότε όταν κατάφερα το αποτέλεσμα που ήθελα έχασα το ενδιαφέρον μου και σταμάτησα να το φτιάχνω. Πλέον αγοράζω περίπου δύο με τρεις φορές το μήνα, το κόβω σε φέτες και το έχω στην κατάψυξη αν δεν το φάω σε 5 με 6 μέρες.
      Για το τοστ έχεις δίκαιο, δεν αποτελεί παράδειγμα εκλεπτυσμένης γαστρονομικής προσέγγισης του θέματος, παρά μόνο σκέτο food porn.. Που και που κυλιέμαι σ' αυτό το βούρκο της ακολασίας, το ομολογώ. Ακριβώς το αντίθετο από την λιτότητα που κήρυσσα στην ανάρτηση με θέμα την πίτσα.
      Ούτε και γω έχω πάει Νέα Υόρκη και το Katz's είναι ο πρώτος σταθμός στο μυαλό μου, αν ποτέ μπορέσω να πάω.

      Διαγραφή
  2. Σαν πίνακας του Νταλί!

    Σουρουπώνει... Το φυσικό φως της μέρας χάνεται σιγά σιγά και είμαι μέρος ενος πραγματικά σουρεαλ σκηνικού! Στο youtube τα ζουζουνια τραγουδούν τα παπάκια, ένας μπαμπάς, δυο μαμάδες και δυο παιδάκια χοροπηδούν στο σαλόνι και ένα μωρό τσιρίζει από χαρά και χτυπά παλαμάκια. Όλα αυτά θα ήταν απολύτως φυσιολογικά αν δεν υπήρχε ένας δεύτερος μπαμπάς (αλλεργικός στα ζουζούνια) που περνά ανάμεσα στους άλλους τρέχοντας μέσα έξω στο μπαλκόνι κρατώντας μια ξύλινη επιφάνεια κοπής με ψωμί (με προζύμι, χωρίς μαγιά), μορταδέλα, γκούντα, πατσά κτλ προσπαθώντας να προλάβει να τα φωτογραφίσει όλα πριν ο ήλιος χαθεί εντελώς!!!!!!!!!!!! Άκρηηηηηηηη!!! Και δόσ' του να χοροπηδούν οι υπόλοιποι: "τα παπάκια στη σειρά".... Και η συνέχεια? Ακόμη καλύτερη! Μια τελευταία άκρηηηηηη για την τελευταία φωτογραφία και ..... οργασμός και κόλαση μαζί! Ένα τοστ που όμοιό του δεν έχω ξαναφάει! Ξεροψημένο και ζουμερό ταυτόχρονα, πλούσιο σε υλικά και γεύση. Να τρώει η μάνα και του πατέρα να μη δίνει!!!Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να το φανταστεί αν δεν το δοκιμάσει! Θα το προτιμούσα με λίγη λιγότερη μουστάρδα, αλλά λεπτομέρεια! Έγραψες Κλεομένη! Αυτό που μπορείς και μεταμορφώνεις ακόμη και το πιο ταπεινό έδεσμα (βλέπε τηγανιτές πατάτες, πίτσα κτλ) σε γκουρμέ πιάτο, είναι απίστευτο! Κι εμείς όμως βρεθήκαμε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή! Έστω και σουρεαλιστικό.... Άλλωστε που να τρέχουμε στη Νέα Υόρκη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν αντιλέγω για τη νοστιμιά του, αν και μια μικρή αμφιβολία την έχω ως προς την αρμονία των γεύσεων που συνθέτουν το πολυεπίπεδο. Αλλά θα πρέπει να αρχίσεις να το ετοιμάζεις σχεδόν χορτάτος για να είναι έτοιμο όταν πεινάσεις. Και από θερμίδες πώς πάει; Μήπως είναι μόνο για εξαιρετικές ημέρες, κάτι σαν γιορτινό, όταν μπορεί κανείς να κάνει γαστρονομικές παρασπονδίες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως απάντησα και στο πρώτο σχόλιο, δεν είναι το θέμα η αρμονία, που παραδόξως είναι σε καλό επίπεδο, αλλά η πληθωρικότητα της γεύσης. Χρειάζεται περίπου 15 λεπτά για να γίνει, όσο χρειάζεται μια κοινή τοστιέρα να ζεσταθεί και να ψήσει ένα κοινό και αδιάφορο τοστ. Μακάρι να μπορούσα να το τρώω κάθε πρωί και όχι μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις λόγω ακρίβειας των υλικών. Ίσως να ήμουν πιο αδύνατος αφού μέχρι το μεσημέρι δε θα έτρωγα τίποτε άλλο...

      Διαγραφή

Τα μηνύματα είναι ελεύθερα, αφού πρώτα λογοκριθούν...