Μεξικάνικο...

Αφού ξεκίνησα από την προηγούμενη ανάρτηση να γράφω για ψευτοέθνικ κουζίνες, με πρώτη αναφορά στο κινέζικο, συνεχίζω σήμερα απτόητος μαγειρεύοντας μεξικάνικο, που πάλι είμαι σίγουρος ότι ουδεμία σχέση έχει με το αυθεντικό αλλά, δε βαριέσαι, είναι καλό... Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή. Με το που δημοσίευσα την ανάρτηση του κινέζικου ήρθε άμεσα σχόλιο - μήνυμα από μία αναγνώστρια, από τις συνολικά τέσσερις που απέμειναν να με διαβάζουν, ειδικά τώρα που γράφω αραιά. Έλεγε λοιπόν ότι έχει ένα γουόκ που μαζεύει σκόνη και δε χρησιμοποιείται ποτέ και ότι, εάν με ενδιαφέρει, με χαρά θα μου το δώσει. Σκεύος που δεν έχω, που θέλω, που κάθεται και σκονίζεται άπραγο, που θα του δώσω καινούρια ζωή, που θα το λειώσω στη χρήση, και όλα αυτά δωρεάν; Πέταξα τη σκούφια μου από χαρά και άμεσα είχα στην κουζίνα μου καινούριο παιχνίδι.

Επώνυμο, πολύ ποιοτικό, μεγάλο, τεράστιο, κελαηδάει πάνω στον διπλό καυστήρα του γκαζιού και χρησιμοποιείται συνεχώς για άπειρες μαγειρικές. Νουντλς, τηγανίσματα όπου λόγω μεγέθους πιτσιλάει ελάχιστα, μακαρονάδες αφού το νερό βράζει ταχύτατα και πιο γρήγορα από κάθε άλλο σκεύος, πιλάφια, τα πάντα. Του άξιζε μια ανάρτηση άμεσα και αφού κινέζικο έδειξα, σειρά είχε το μεξικάνικο, μπουρίτος με τα όλα τους.

Να κάνω εδώ μια μικρή παρένθεση για τις καυτερές πιπεριές, απαραίτητο στοιχείο της μεξικάνικης κουζίνας. Υπάρχουν άπειρα είδη, η κάθε μία με διαφορετική γεύση, άρωμα και φυσικά ένταση, κάψα. Αυτές που έχουμε στην Ελλάδα είναι λιγότερο ενδιαφέρουσες, αν και δειλά δειλά αρχίζουν να καλλιεργούνται περισσότερες ποικιλίες. Αγαπημένες είναι οι jalapenos, πολύ αρωματικές, 

και πιο εύκολες να βρεθούν οι cayenne, σε διάφορα χρώματα, 

ενώ πολύ θέλω να δοκιμάσω τις πολύ γνωστές αλλά σπάνιες στην Ελλάδα όπως η scotch bonnet και η devil's penis. Τον τελευταίο καιρό τα τιμούμε τα καυτερά οικογενειακώς, σε κάθε μορφή, από την μαροκινή πάστα harissa, την ταϋλανδέζικη sriracha, το κλασσικό tabasco,  το πράσινο tabasco και κάθε άλλη hot pepper sauce που βρίσκω, μέχρι φυσικά τις φρέσκιες πιπεριές. Κάπως έτσι προέκυψε και η ιδέα για μεξικάνικο.

Όπως και με όλα, σκέφτηκα να ασχοληθώ με κάθε βήμα της διαδικασίας ξεχωριστά, να τα φτιάξω από το μηδέν, δηλαδή να φτιάξω και τις τορτίγες. Το μόνο που ήξερα γι' αυτές είναι ότι γίνονται από καλαμποκάλευρο, έψαξα λοιπόν να βρω τι και πώς. Οποία έκπληξη, ό,τι έβρισκα σε συνταγή για σπιτικές τορτίγες χρησιμοποιούσε σταρένιο αλεύρι και μόνο ελάχιστες καλαμποκίσιο και πάλι όμως μαζί με σταρένιο και σε μικρή αναλογία. Κάτι δεν πάει καλά, σκέφτηκα, και η απάντηση ήρθε από το Μεξικό. Βρήκα λοιπόν ότι εκεί για τις τορτίγες δεν χρησιμοποιούν καλαμπόκι απλά αλεσμένο σε καλαμποκάλευρο αλλά, όπως και τα παλιά χρόνια των ντόπιων ινδιάνων, καλαμπόκι επεξεργασμένο με ασβέστη, που το κάνουν χυλό, το στεγνώνουν και το τρίβουν σε αλεύρι. Σε αυτή τη μορφή λέγεται harina masa precocida, απαιτεί μόνο νερό και λίγο αλάτι για να γίνει ζύμη, ούτε baking powder ούτε σταρένιο αλεύρι ούτε κάποιο λάδι, και το βρήκα στον Θανόπουλο.

Για γέμιση θα χρησιμοποιήσω κιμά, όχι όμως όπως τον φτιάχουμε για τα μακαρόνια, σκέτο τσιγαριστό κιμά για να έχει μια αίσθηση περίπου σαν το burger, όπου κι εκεί το μπιφτέκι το κάνω μόνο με κιμά και αλάτι, τίποτε άλλο. Η υπόλοιπη γέμιση θα έχει κρεμμύδια, πιπεριές πράσινες και κόκκινες, jalapenos, φασόλια, καλαμπόκι, ντομάτα φρέσκια, δυόσμο και μια μαγιονέζα με αβοκάντο και jalapenos. Χαμός; Εννοείται, με ξέρετε ότι δε λέω όχι σε πλούσιες γεύσεις, αρκεί να υπάρχει ισορροπία.

Υλικά: 250γρ harina masa

            330γρ νερό

            μια πρέζα αλάτι

 για τη γέμιση: μισό κιλό κιμάς από στήθος μοσχαριού (ή βοδιού καλύτερα αλλά πού...)

                          δύο πράσινες πιπεριές

                          δύο πιπεριές Φλωρίνης

                          φασόλια

                          καλαμπόκι

                          ένα μεγάλο κρεμμύδι (και λίγη καστανή ζάχαρη και λίγο ξύδι)

                          φρέσκες καυτερές πιπεριές κατά βούληση

                          ντομάτα φρέσκια κομμένη σε κυβάκια

                          ψιλοκομμένος φρέσκος δυόσμος

                          τριμμένο τυρί, προτιμώ το τσένταρ

                          αλάτι

 για τη μαγιονέζα: ένας κρόκος αυγού

                                ένα κουταλάκι μουστάρδα

                                100ml ηλιέλαιο

                                50ml ελαιόλαδο

                                μισό αβοκάντο

                                μία jalapeno

                                χυμό από μισό λάιμ

                                αλάτι

Οι ποσότητες για τη γέμιση είναι στο περίπου, ανάλογα πόσο μεγάλες θα είναι οι τορτίγιες μας και πόσο πλούσιες θα τις κάνουμε αλλά και να περισσέψει κάτι τρώγεται άνετα μόνο του σαν συνοδευτικό.

Για παράδειγμα το καλαμπόκι, αν πάρουμε έτοιμο θα είναι μια κονσέρβα που είναι αρκετό, αρκεί να μην επιτεθούν πεινασμένες μικρές μόλις τη δούνε και πριν προλάβει να μπει στη γέμιση, αν πάλι πάρουμε φρέσκο και το ψήσουμε, που το συνιστώ για ανώτερο αποτέλεσμα, ε, δε θα ανάψεις ολόκληρη ψησταριά για μισή ρόκα, θα ρίξεις μερικά να έχεις και για φρούτο. Το ίδιο και τα φασόλια, δεν ήθελα κονσέρβα, έπρεπε να είναι κόκκινα ή μαύρα όπως στο Μεξικό αλλά οι άτιμες οι χάντρες που είναι τώρα στην εποχή τους είναι τόσο όμορφες και νόστιμες που δεν κρατήθηκα και τις πήρα.

Ξεκινάω με τη μαγιονέζα, διαδικασία απλή, εύκολη και γνωστή, την έχω αναφέρει πολλές φορές. Μουστάρδα και κρόκος σε μπασίνα, ανακάτεμα, σιγά σιγά το λάδι και ανακάτεμα με τον αυγοδάρτη, αλάτι και από εδώ αρχίζει η σημερινή παραλλαγή, μισό αβοκάντο, μία καυτερή πιπεριά και χυμός από μισό λάιμ στο μπλέντερ, ίσως βοηθήσει λίγο λάδι να γίνει μια πάστα, δε μας χαλάνε ευδιάκριτα κομματάκια πιπεριάς ή αβοκάντου, και τελικό ανακάτεμα με τη μαγιονέζα. Έτοιμη, πικάντικη και πεντανόστιμη.

Τα φασόλια τα καθαρίζω και τα βράζω σε χαμηλή φωτιά με λίγο αλάτι, όπως τα κάνω για πιάζ, μέχρι να μαλακώσουν αλλά να μη διαλυθούν.

Ζύμη. Τα υλικά σε ένα μπολ, λίγο ζύμωμα και έτοιμη. Βλέπετε ότι το νερό είναι μιάμιση φορά περίπου παραπάνω από το αλεύρι, καμιά σχέση με τις κοινές ζύμες όπου το νερό είναι πάντα πολύ λιγότερο από το αλεύρι. Το τραβάει όμως το νεράκι του το καλαμπόκι αυτού του τύπου, μη το φοβάστε. Σκεπάζω με πετσέτα, αφήνω να ξεκουραστεί και ανάβω τη φωτιά. Αυτό το βήμα είναι προαιρετικό, γίνονται μια χαρά στο μαντεμένιο τηγάνι ή σε κάθε τηγάνι αλλά είπα να κινηθώ παραδοσιακά, φωτιά και κεραμική πλάκα. Ήθελα εξάλλου να ψήσω και τα καλαμπόκια...

Τώρα χρειάζεται ένα σκεύος που υπάρχει σε κάθε μεξικάνικο σπίτι, η πρέσα για τορτίγιες. Δεν έχω, έχω όμως πολύ βάρος. Κάνω με τη ζύμη μπαλάκια, απλώνω δύο λαδόκολλες, στη μέση ένα μπαλάκι και πατάω με τον μεγάλο μαντεμένιο νταβά μέχρι να λεπτύνει. Με τον πλάστη δε γίνεται, η ζύμη δεν είναι συνεκτική και διαλύεται, γι' αυτό απαιτούνται και οι λαδόκολλες, αν πασπαλίσουμε με αλεύρι δε θα καταφέρουμε και πολλά. Έτοιμη, μπαίνει στην πλάκα που έχω προθερμάνει καλά, η θερμοκρασία της ψησταριάς ήταν πάνω από 300 βαθμούς. Αντίστοιχα, αν τις κάνουμε στο τηγάνι πρέπει να κάψει πολύ καλά.

Πάντως η κεραμική πλάκα που έχει η ψησταριά μου κατασκευάζεται στο Μεξικό και το έχει χαραγμένο με μεγάλα γράμματα πάνω της, ίσως το πιο αυθεντικό κομμάτι σε όλη τη συνταγή...

Την αφήνω μέχρι να φουσκώσει και να πάρει λίγο χρώμα από κάτω, τη γυρίζω, ξαναγυρίζω μια φορά και έτοιμη. Όταν βρήκα λίγο  ρυθμό έβαλα περισσότερες πάνω στην πλάκα.

Κάθε μία που βγαίνει την κρατάω ζεστή, τυλιγμένη σε πετσέτα μέσα στον ίδιο νταβά που χρησιμοποιώ για πρέσα.

Όσο ψήνονται οι τορτίγες ετοιμάζω τα λαχανικά, κόβω δηλαδή σε ροδέλες τις πιπεριές και το κρεμμύδι, σε καρεδάκια τη ντομάτα, ψιλοκόβω τον δυόσμο και την καυτερή πιπεριά.

Όλα έτοιμα για να μπει ο πρωταγωνιστής στη φωτιά, το γουόκ. Καλή προθέρμανση, που στο μεγάλο φλόγιστρο στο γκάζι σημαίνει μερικά δευτερόλεπτα, λίγο λάδι, κούνημα να πάει παντού και μέσα ο κιμάς. Κανονικά τον σπάω με τα χέρια σε κομμάτια αλλά φωτογραφικούς λόγους τον έριξα όπως ήταν.

Κανένα πρόβλημα, έτσι κι αλλιώς θέλει καλό σπάσιμο σε πολύ μικρά κομμάτια με την ξύλινη κουτάλα και συνεχές ανακάτεμα. Δεν θέλω απλά να αλλάξει χρώμα και να γίνει γκρίζος, θέλω να ψηθεί. Αλατίζω, ρίχνω και λίγο πιπέρι και ανακατεύω συνεχώς. Μόλις σωθούν τα υγρά του θα αρχίσει πάλι να τσιτσιρίζει, ενώ μυρωδιά ψητού κρέατος απλώνεται στο χώρο (άτιμε απορροφητήρα, ακόμα δεν ξέρω τι να κάνω με την πάρτη σου αλλά πρέπει να βρω λύση επιτέλους...). Μόλις πάρει έντονο σκούρο χρώμα τον βγάζω σε ένα πιάτο, ρίχνω λίγο λάδι στο γουόκ και προσθέτω τα κρεμμύδια. Πλέον χαμηλώνω λίγο τη φωτιά, τα αλατίζω, τα σωτάρω ελαφριά, προσθέτω λίγη καστανή ζάχαρη, λίγο ξύδι και τα αφήνω να πάρουν χρώμα. Δεν θα καραμελώσουν, απαιτείται πολλή ώρα γι' αυτό. Πιο πολύ θα ψηθούν, περίπου όπως γίνονται όταν τα βάζουμε σε ροδέλες σε δυνατή ψησταριά.

Σειρά έχουν οι πιπεριές, όχι όμως οι καυτερές, αυτές τις θέλω ωμές. Επίσης δυναμώνω ξανά τη φωτιά, δεν θέλω να μαγειρευτούν, ίσα να σοκαριστούν λίγο και να μείνουν όμορφες και ζωντανές, προλαβαίνουν να φέρουν μόνο δυο τρεις στροφές.

Έτοιμα όλα, συναρμολόγηση. Εδώ θα αποκαλύψω και τη μεγάλη μου αποτυχία, που ευτυχώς δε με χάλασε τόσο ώστε να αναβάλω την ανάρτηση. Η ζύμη είναι πολύ δύσκολο να ανοίξει σε μεγάλο μέγεθος και είναι πολύ δύσκολο με αυτό το μέγεθος να τυλιχτεί ένα σωστό μπουρίτο με τα όλα του. Κανένα πρόβλημα, θα γίνει ανοιχτό, ακριβώς όπως κάνω και τις quesadillas, με τυριά και μυρωδικά.

Μια γενναία κουταλιά πικάντικη μαγιονέζα, μπόλικος κιμάς, φασόλια και καλαμπόκι, ντομάτα ωμή, πιπεριές με κρεμμύδια, ψιλοκομμένος δυόσμος και καυτερη πιπεριά.

Από πάνω τρίβω λίγο τυρί, θα βοηθήσει να κολλήσουν οι τορτίγες. Προτιμώ το τσένταρ αλλά σήμερα δεν είχα και έβαλα παρμεζάνα. Σκεπάζω με τη δεύτερη τορτίγια και τις βάζω στο μαντεμένιο τηγάνι που έχω ζεστάνει αλλά όχι σε πολύ ψηλή φωτιά.

Γυρίζω με προσοχή, αφήνω λίγο ακόμα και έτοιμη προς κατανάλωση. 

Το κάτι άλλο. Πολύ έντονες γεύσεις, δεμένες όμως μεταξύ τους, παράξενα οικείες, η δικιά μου έξτρα καυτερή, έβαλα μια ολόκληρη jalapeno, πύραυλος.

Δεν υπάρχει πρωταγωνιστής, όλα ισορροπούν. Με μια εξαίρεση όμως. Η τορτίγια μοσχοβολάει καλαμπόκι, απίθανη, καμία σχέση με τις έτοιμες της αγοράς. Η διαφορά είναι τεράστια και σίγουρα αξίζει η ταλαιπωρία (ευχαρίστηση για μένα...) να γίνει.

Όμως έταξα μπουρίτος και μπουρίτος δεν έδειξα. Μπόλικο νερό στο κρασί μας και επανορθώνω άμεσα με... ετοιματζίδικες τορτίγες. Τόσος πρόλογος, τόση φασαρία για να χρησιμοποιήσω τελικά (και) έτοιμες.

Η διαδικασία συναρμολόγησης η ίδια, στην επάνω φωτό έχω βάλει μέχρι και την καυτερή, σειρά έχει ο δυόσμος και το τυρί.

Δίπλωμα τα πλαϊνά προς το κέντρο και τύλιγμα σε ρολό. Το τυρί το έχω βάλει από εκεί που θα κλείσει στο τέλος ώστε να κολλήσει το άνοιγμα και να στερεώσει το μπουρίτο. Κι αυτό στο τηγάνι με την ένωση προς τα κάτω να ενωθούν τα υλικά.

Το γυρίζω μόλις πάρει λίγο χρώμα, αφήνω λίγο ακόμα και έτοιμο.

Να δούμε και την τομή.

Χμμμ, δύσκολα τα πράματα. Δεν ξέρω ποιο να προτιμήσω. Δεν υπάρχει σύγκριση στις τορτίγες, τελείως άλλη κλάση η σπιτική, και σε άρωμα και σε γεύση. Το σχήμα όμως;

Δεν είναι τυχαίο που τα μπουρίτος είναι τόσο δημοφιλή. Η γέμιση μαζεύεται στο κέντρο, μπερδεύονται όλα και όλα παραμένουν ευδιάκριτα, είναι πιο ζουμερό, είναι εν τέλει πιο πλούσιο για ίδια ποσότητα γέμισης.

Περιττό να πω ότι έφαγα άπειρα, έσκασα. Δοκίμασα την πρώτη δικιά μου τορτίγια που βγήκε από τη φωτιά, στην αρχή σκέτη, μετά με μαγιονέζα, την υπόλοιπη και με πιπεριές... Μετά συναρμολόγησα κανονικά, φωτογράφισα, τσάκισα. Και εννοείται τσάκισα και το μπουρίτο που επίσης φωτογράφισα.

Ενδιάμεσα έφτιαξα και των κοριτσιών, τις καταευχαριστήθηκαν και τις δύο εκδοχές, έφαγαν απ' όλα.

Και για επιδόρπιο; Μια δικιά μου τορτίγια με δύο δάχτυλα nutella πάνω της. Δεν έχω όμως φωτογραφία από αυτή, έγινε μάχη πριν ακουμπήσει το πιάτο...

Λίζα ευχαριστούμε πολύ για το τέλειο δώρο, να είσαι σίγουρη ότι θα λάβει την προσοχή αλλά και τη σκληρή χρήση που του αξίζει...

Υ.Γ.: Και να ήταν μόνο το γουόκ; Μέσα του είχε και ένα έξτρα δωράκι.

Γλυκό κεράσι, γλυκό φράουλα και μαρμελάδα βερύκοκο. Τα γλυκά φαγώθηκαν άμεσα, η μαρμελάδα περιμένει τη σειρά της, έχω πολλές στο σπίτι αυτή τη στιγμή. Όνειρο...

Κινέζικο...

Περάσαμε πολύ καιρό με το σπίτι γιαπί και χωρίς κουζίνα. Κάθε μεσημέρι τρώγαμε στους παππούδες, κάτι που γίνεται ευχάριστα μια δυο φορές την εβδομάδα αλλά σε καθημερινή βάση καταντάει κουραστικό. Μετά από πάρα πολλά χρόνια λοιπόν, πάνω από δέκα..., πήραμε τηλέφωνο σε ντελίβερι. Μετά από μερικές δοκιμές διαπίστωσα ότι καλά κάνω τόσο καιρό και δεν τα τιμάω, ωστόσο δεν είχαν όλοι στο σπίτι την ίδια άποψη. Συγκεκριμένα η σύζυγος ξετρελάθηκε με κάτι νουντλς που πήραμε, εγώ πάλι όχι και τόσο αλλά σίγουρα θύμωσα με τα λεφτά που έδωσα για ένα κουτάκι με ζυμαρικά. Δεν είμαι απ' αυτούς που χαλάνε χατήρια όμως, κι από τη στιγμή που αποκτήσαμε κουζίνα ένα από τα πρώτα φαγητά που έφτιαξα ήταν τα νουντλς.

Μια μικρή παρένθεση: έχω ακούσει πολλές φορές από κόσμο να λέει "σήμερα τρώμε κινέζικο", κι όταν τους ρωτάω τι ακριβώς απ' αυτή την τόσο τεράστια και πολυποίκιλη κουζίνα μου απαντούν "μοσχαράκι κοκκινιστό αλλά έβαλα και σόγια"... Άλλη εκδοχή να έχουν βάλει και μια κουταλια μέλι, άρα γλυκόξινο..., και ούτω καθεξής. Ε, όχι φίλε μου, δεν τρως κινέζικο, τρως ό,τι να ναι, που μπορεί να είναι από καλό μέχρι απαίσιο αλλά σίγουρα δεν είναι κινέζικο. Και όχι μόνο αυτό, το ίδιο ισχύει και για τα εστιατόρια. Έχω φάει σε κινέζικο με κινέζο μάγειρα, και εδώ και στο εξωτερικό. Καμία σχέση, θα μας πουν όσοι έχουν πάει στην Κίνα. Γιατί γνήσιο κινέζικο τρως στην Κίνα, οτιδήποτε άλλο είναι προσαρμοσμένο απόλυτα στις τοπικές συνήθειες, κάτι που ισχύει βέβαια για όλες τις κουζίνες όλων των χωρών. Κλείνει η παρένθεση και όχι, σήμερα δεν δείχνω κινέζικο, όπως λέει ο τίτλος, που είναι καθαρά ειρωνικός...

Για την ακρίβεια, το σημερινό φαγητό είναι σκέτος αχταρμάς. Έχει απ' όλα, ό,τι μου γυάλισε βρήκε το δρόμο προς το γουόκ ή, τέλος πάντων, το μαντέμι, γιατί γουόκ δεν έχω (ακόμα...). Μάλιστα το συγκεκριμένο μαντεμένιο ήταν δώρο και όταν το πήρα σκέφτηκα να το δώσω, γιατί έχω κάτι παρόμοιο της Le Creuset. Κρατήθηκα όμως και πολύ καλά έκανα, γιατί το λίγο παραπάνω βάθος που έχει είναι ό,τι πρέπει για αυτού του είδους τα μαγειρέματα και γενικά έχει βρει κι αυτό τη δική του ιδιαίτερη θέση στην κουζίνα μου. Και βλέπω ότι άλλα ξεκινάω να γράφω κι αλλού καταλήγω, συνεχίζω λοιπόν, αχταρμάς, γιατί έχει σάλτσα teriyaki, σάλτσα harissa, φρέσκο τζίντζερ, μπαχαρικά, μέλι, ξύδι, τα πάντα και φυσικά... νουντλς.

Μα όχι, πείτε μου, δεν είναι ολόιδια με χυλοπίτες; Ειδικά τα συγκεκριμένα που είναι με αυγά, μοιάζουν στο σχήμα,  στο χρώμα, στη γεύση, στον τρόπο παρασκευής... 

Σήμερα λοιπόν έχει νουντλς με κοτόπουλο και λαχανικά, ένα φαγητό τόσο ευπροσάρμοστο που ήδη το έχουμε φάει σε διάφορες παραλλαγές, ανάλογα με τις ορέξεις ή τη διαθεσιμότητα των υλικών.

Επίσης είναι εύκολο και γρήγορο, ανήκουστο για slowchefs αλλά και για δεύτερη σερί ανάρτηση, έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι η Αθήνα μου χαλάει την εικόνα.

Υλικά: δύο μπούτια κοτόπουλου

      για τη μαρινάδα: 100ml σάλτσα teriyaki

                                     50ml σάλτσα σόγιας

                                     δύο κουταλιές σάλτσα harissa

                                     δυο σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες

                                     ένα κομμάτι φρέσκο τζίντζερ

                                     λίγη πάπρικα γλυκιά

                                     ένα κουταλάκι σπόρια κόλιανδρου 

     για το μαγείρεμα: δύο πιπεριές Φλωρίνης

                                     δύο πιπεριές κέρατα

                                     ένα καρότο

                                     ένα κρεμμύδι

                                     δύο φρέσκα κρεμμυδάκια

                                     ένα κομμάτι φρέσκο τζίντζερ

                                     δύο σκελίδες σκόρδο

                                     30γρ αποξηραμένα μανιτάρια

                                     μερικά ντοματίνια

                                     μια κουταλιά μέλι

                                     μια κουταλιά ξύδι ρυζιού

                                     μια πρέζα καστανή ζάχαρη

                                     λίγο λάδι, λίγο αλάτι

 και φυσικά: νουντλς, 300γρ

Χαμός; Ναι αλλά όλα τα πήρα από το διπλανό σούπερ μάρκετ, δεν πήγα σε εξειδικευμένο μαγαζί για ασιατικά προϊόντα, ούτε σε αιγυπτιακό ή τυνησιακό για τη harissa. Επίσης, όσες φορές το έφτιαξα έβαλα και σάλτσα worcestershire, σήμερα την... ξέχασα. Δεν πειράζει, είπαμε, βάζουμε ό,τι θέλουμε.

Μαρινάδα. Αφαιρώ το κόκκαλο από τα μπούτια και τα κόβω σε λωρίδες. Δεν αγοράζω τα έτοιμα φιλεταρισμένα, συνήθως αγοράζω ολόκληρο κοτόπουλο, γιατί θέλω την πέτσα αλλά και κυρίως γιατί θέλω να είναι από καλό βιολογικό κοτόπουλο. Αν κάποιος φοβάται την χασαπική μπορεί να τα πάρει έτοιμα. Ψιλοκόβω το σκόρδο και τρίβω στον τρίφτη το τζίντζερ.

Σπάω στο γουδί τα σπόρια του κόλιανδρου, ανακατεύω όλα τα υλικά σε μια μπασίνα και προσθέτω τις λωρίδες του κοτόπουλου. Καλό είναι να μπουν στη μαρινάδα από βραδίς αλλά και δύο ώρες αρκούν.

Το φαγητό έχει μια ιδιαιτερότητα, θα γίνει σε αρκετά υψηλή φωτιά, όπως αρμόζει στο μαγείρεμα με γουόκ, έτσι ώστε τα λαχανικά να παραμείνουν ζωντανά, να μην παραμαγειρευτούν. 

Είναι ίσως το μόνο στοιχείο σε όλο το πιάτο που θυμίζει ασιατική κουζίνα, που ταιριάζει λίγο με τον τίτλο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το μαγείρεμα θα κρατήσει πολύ λίγο, όλα θα γίνουν πολύ γρήγορα. Οπότε απαιτείται καλή προετοιμασία, όλα πρέπει να είναι κομμένα όπως πρέπει, κι ακόμα καλύτερα, να μπουν με τη σειρά που θα χρησιμοποιηθούν. Mise en place σε όλο της το μεγαλείο.

Βάζω κατσαρόλα με νερό να βράσει, εκεί θα γίνουν και τα νουντλς. Κόβω τις πιπεριές σε λεπτές λωρίδες, το ίδιο το κρεμμύδι, το καρότο σε στικς, τα φρέσκα κρεμμυδάκια σε λοξές φετούλες, τα ντοματίνια στη μέση, το σκόρδο ψιλοκομμένο και το τζίντζερ ακόμα πιο ψιλοκομμένο. Επίσης κόβω σε μικρότερα κομμάτια τα αποξηραμένα μανιτάρια.

Πόλις βράσει το νερό ρίχνω δύο κουτάλες στα μανιτάρια να ενυδατωθούν, βάζω όλα τα υλικά στη σειρά και ξεκινάω.

Το μαντέμι σε δυνατή φωτιά, μέχρι να κάψει αφαιρώ το κοτόπουλο από τη μαρινάδα χωρίς να το σκουπίσω, μόλις κάψει ρίχνω λίγο λάδι και προσθέτω το κοτόπουλο. Ξέρω, δεν ταιριάζει και πολύ σε γουόκ αλλά βάζω στην αρχή το καπάκι για να μην πιτσιλίσει μέχρι την είσοδο του σπιτιού. Εξάλλου δεν έχω γουόκ, έχω μαντέμι που έχει καπάκι οπότε συγχωρούμαι. Ανακατεύω που και που, δεν θέλω να κολλήσει αλλά και για να γίνει ομοιόμορφα από όλες τις πλευρές. 

Εν τω μεταξύ ρίχνω μια κουταλιά μέλι στη μαρινάδα και την ανακατεύω με τα μανιτάρια και το ζουμί τους. 

Μόλις γίνει το κοτόπουλο, το βγάζω από το σκεύος και χωρίς να το καθαρίσω, στο λίπος και ό,τι άλλο έχει αφήσει το κοτόπουλο ρίχνω τα κρεμμύδια. Λίγο αλάτι, λίγη καστανή ζάχαρη, μετά από λίγο το ξύδι ρυζιού και ανακατεύω συνεχώς. Μόνο το κρεμμύδι αφήνω λίγο παραπάνω, όλα τα υπόλοιπα θα μείνουν για μερικά δευτερόλεπτα πριν μπει το επόμενο,  ίσα να φέρουν δυο στροφές (λες και χορεύουν ζεϊμπέκικο...). Η σειρά είναι τζίντζερ, σκόρδο, καρότο, πιπεριές, κρεμμυδάκι, ντομάτα, ξανά το κοτόπουλο, μαρινάδα με μανιτάρια. Τώρα είναι κάπως έτσι.

Εν τω μεταξύ ετοιμάζω τα νουντλς. Έχω απλά το νερό να βράζει όλη αυτή την ώρα και, ανάλογα πόση ώρα θέλουν να γίνουν, τα ρίχνω στο νερό την κατάλληλη στιγμή. Από τη στιγμή που θα βάλω τα κρεμμύδια μέχρι να μπει η μαρινάδα χρειάζομαι το πολύ πέντε λεπτά, οπότε αν θέλουν τρία λεπτά τα ρίχνω για βράσιμο πριν ρίξω το σκόρδο. Στραγγίζω, μέσα κι αυτά, κλείνω τη φωτιά, ανακατεύω και έτοιμα.

Ξαναλέω, αν όλα είναι στη θέση πριν ανάψει η φωτιά, η όλη διαδικασία είναι απλούστατη και καθόλου αγχωτική, παρόλο που όλα συμβαίνουν ταχύτατα. Αν προσπαθείς να κόψεις λαχανικά εκείνη την ώρα, όσο καλός κι αν είσαι, θα αναγκαστείς να χαμηλώσεις τη φωτιά για να μην αρπάξουν, οπότε θα αρχίσουν να μαγειρεύονται, οπότε πάει περίπατο η ασιατική φινέτσα. Και όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι έχουμε δυνατή φωτιά. Να γιατί ήθελα γκάζι  και μάλιστα με διπλό καυστήρα, αν και με μποτίλια...

Πανηγύρι γεύσεων. Όλα όμως ευδιάκριτα και χαρακτηριστικά, ακόμα και το κοτόπουλο, παρόλη τη μαρινάδα, σαν βιολογικό που ήταν και με σκούρο κρέας, δεν καπελώθηκε καθόλου. Αν και πολύ θα ήθελα να είχα και φρέσκο τσίλι, η κάψα από τη harissa ήταν και έτσι αρκετή, οπότε ήρθε το γιαούρτι να ισορροπήσει τα πράματα. Ακριβώς όπως κάνουν οι Μεξικάνοι με τη sour cream.

Ο καθένας όμως μπορεί να το φέρει στα μέτρα του, να το κάνει όσο πικάντικο επιθυμεί και αντέχει, να αλλάξει τις γεύσεις και τα αρώματα κατά βούληση. Τι θα άλλαζα; Θα πρόσθετα και κάποιον ξηρό καρπό, μάλλον κάσιους αλλά δεν τους θέλει καθόλου η σύζυγος και είπαμε, δε χαλάω χατήρι. Το ίδιο και τα φρέσκα μανιτάρια, δεν αρέσουν στις γυναίκες του σπιτιού. Θα ήθελα επίσης πιπεριές πράσινες jalapenos, μου αρέσουν πολύ και γενικά θα ήθελα κάτι πράσινο στο πιάτο, ίσως βασιλικό. Οι πιπεριές και τα κρεμμυδάκια δε μετράνε, δε φαίνονται πολύ. Άλλη εποχή θα έβαζα πράσινα σπαράγγια, φούντες από μπρόκολο, ό,τι θέλει ο καθένας.

Αυτό που δεν θα έβαζα με τίποτα είναι κάτι κονσέρβες με λαχανικά, όπως φύτρες από μπαμπού και baby καλαμπόκια. Μου φαίνεται ότι έτσι χάνεται όλη η ουσία του φρέσκου λαχανικού, άσε που η χρήση τους δεν θα κάνει το πιάτο πιο κινέζικο, οπότε όχι. 

Και ένα σχόλιο για τις ποσότητες. Τα νουντλς έλεγαν για έξι άτομα, δηλαδή υπολογίζουν 50γρ κατ' άτομο. Τι εννοούν; Τόσο τρώνε οι ασιάτες; Ή λένε τόσο γιατί έχει προηγηθεί η σούπα και ακολουθούν τα dumplings, τα spring rolls και μετά όλη η ιεροτελεστία της ολόκληρης πάπιας Πεκίνου; Σε μας πάντως, δύο ενήλικες και δύο μικρές, μας έφτασαν μια χαρά αλλά δεν περίσσεψε ούτε κρεμμυδάκι.

Υ.Γ.1: Το ξέρω ότι υποσχέθηκα να κεράσω και θα το κάνω, κρίμα όμως να μην είναι κανένας. Αυτές τις Κυριακές ο κόσμος είχε αλλού το μυαλό του και πλέον αρκετοί έχουν φύγει για καλοκαίρι. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη λοιπόν, θα βρούμε μια άσχετη φάση να βρεθούμε και να γνωριστούμε.

Υ.Γ.2: Τη harissa τη δοκιμάσαμε πρόσφατα και μας άρεσε πολύ. Η καλύτερή μας είναι να πεινάμε το βράδυ ενώ έχουμε τελειώσει το δείπνο, να πάρω ένα κομμάτι φέτα, να το λειώσω με ένα πιρούνι και υπομονή στο πιάτο, μπόλικο ελαιόλαδο, μια κουταλιά harissa, καλό ανακάτεμα και έτοιμη η πιο απολαυστική τυροκαυτερή, την τσακίζουμε ως έχει και γλείφουμε και το πιάτο...

Φασόλια με αλμύρα

Ήμουν σίγουρος ότι το στερεότυπο που θέλει τον άντρα να μη μαγειρεύει, ξέρετε, το παιδί της αθάνατης Ελληνίδας μάνας που μετά περνάει στη δικαιοδοσία της συζύγου, πλέον δεν υφίσταται. Και όμως, όποτε γνωρίζω κάποιον και μαθαίνει ότι μαγειρεύω, με κοιτάει με τα μάτια γουρλωμένα, λες κάνω το πιο εξωφρενικό πράμα του κόσμου. Και μετά καπάκι έρχεται σταθερά και απαρέγκλιτα η ερώτηση "και φτιάχνεις τα πάντα, και μουσακά;" λες και ο μουσακάς είναι το υπέρτατο, το απόλυτο. Στην καταφατική απάντηση με κοιτάνε πια σαν να κατέκτησα μόλις το Έβερεστ της μαγειρικής, είμαι ο Μποτρίνι ο ίδιος. Γιατί όμως; Και κυρίως, συμβαίνει και στις γυναίκες αυτό; Ας μας δώσουν τα φώτα τους από ανάλογες εμπειρίες, είμαι περίεργος...

Δεν είναι όμως όλοι έτσι. Ο καινούριος διευθυντής στη δουλειά μου στην Αθήνα, αφού έκανε κι αυτός την κλασσική ερώτηση (δε μπόρεσε να την αποφύγει...) δεν με κοιτούσε μετά περίεργα αλλά θυμήθηκε κατευθείαν τη μάνα του και νοσταλγώντας με ρώτησε αν ξέρω να φτιάχνω φασόλια με χόρτα, ένα φαγητό που ακόμα έχει τη γεύση στο στόμα του, όπως μου εξομολογήθηκε. Αυτό ήταν, η ιδέα έπεσε. Και αδυνατώντας να μου δώσει άλλες πληροφορίες, έφτιαξα το φαγητό όπως μου κατέβηκε, όσο πιο απλά γινόταν ώστε να ταιριάζει σε μια μάνα του παλιού καιρού, με τις σωστές όμως τεχνικές. 

Για τα χόρτα ήμουν απόλυτος, δεν ήθελα χόρτα για φαγητό, σέσκουλα ή σπανάκια, αλλά χόρτα σαλάτας. Αυτή την εποχή υπάρχει πολύ ωραία αλμύρα, οπότε η επιλογή ήταν μονόδρομος. Το ίδιο και η ποσότητά της, ήθελα να είναι αυτή ο προταγωνιστής, όχι να είναι απλά κάτι πράσινο ανάμεσα στα φασόλια. Πάμε λοιπόν, φασόλια με αλμύρα και την ιδέα να έρχεται από την πιο απροσδόκητη πηγή.

Υλικά: 250γρ φασόλια άσπρα ψιλά

            650γρ αλμύρα

            δύο κρεμμύδια

            δύο ντομάτες

            λάδι, αλάτι, πιπέρι

Τόσο απλά, λίγα και καλά. Και η διαδικασία λίγο αυτονόητη, φτιάχνω τα χόρτα και τα φασόλια χωριστά και τα ενώνω στο τέλος.

Τα φασόλια τα βράζω όπως όταν τα κάνω πιάζ, ενώ τα έχω σε νερό να φουσκώσουν από βραδίς. Ο εύκολος τρόπος είναι να βράσουν σε αρκετό νερό και μόλις γίνουν σούρωμα και έτοιμα. Δεν το κάνω όμως, θέλω το χύλωμα που δίνουν, δεν θέλω να πετάξω το νερό αλλά ούτε και να μείνουν με αυτό. Συγκεκριμένα τα βράζω σε λίγο νερό με ένα κρεμμύδι κομμένο στη μέση και λίγο αλάτι, στην αρχή με το καπάκι και όταν αρχίσουν να μαλακώνουν αλλά πριν γίνουν τα ξεσκεπάζω για να σωθεί το νερό. Θέλω όταν είναι έτοιμα να μην έχουν νερό παρά ελάχιστο πηχτό ζουμάκι. Θέλει προσοχή, χαμηλή φωτιά και συνεχώς πάνω από την κατσαρόλα γιατί προς το τέλος που δεν υπάρχει νερό μπορεί να κολλήσουν.

Τα χόρτα είναι πιο απλά. Πρώτα απ' όλα τα καθαρίζω και αφαιρώ το κεντρικό κοτσάνι, είναι πολύ χοντρό και δεν πρόκειται να βράσει στον ίδιο χρόνο με τα ντελικάτα φύλλα της αλμύρας. Μετά το καθάρισμα τα 650γρ δεν φαίνονται πια τόσο πολλά. Αλατισμένο νερό στην κατσαρόλα, μόλις βράσει μπαίνει η αλμύρα και δοκιμάζω συνεχώς, γίνεται πολύ γρήγορα και δεν θέλω να παραβράσει. Κατευθείαν τη βγάζω από την κατσαρόλα και τη βάζω σε νερό με πάγο για να μείνει πράσινη και ζωντανή.

Εν τω μεταξύ ψιλοκόβω τη ντομάτα και το κρεμμύδι. Σε απλωτή κατσαρόλα με λίγο λάδι σωτάρω το κρεμμύδι αλλά δεν αφήνω να πάρει χρώμα, αφήνω τη φωτιά σχετικά χαμηλή. 

Αλατίζω ελαφριά και προσθέτω και τη ντομάτα αλλά δεν μαγειρεύω πολύ, ίσα να ζεσταθεί λίγο, τη θέλω ζωντανή. Μέσα και τα φασόλια, μέσα και η αλμύρα, διορθώνω το αλάτι, πιπερώνω, φέρνω δυο στροφές να ανακατευθούν και να ζεσταθούν πάλι τα χόρτα και έτοιμο.

Από τη στιγμή που είναι έτοιμα τα φασόλια χρειάζεται το πολύ πέντε λεπτά. Στο πιάτο ρίχνω από πάνω μπόλικο από το καλύτερό μου ελαιόλαδο, φρεσκοτριμμένο πιπέρι και τρώμε.

Πολύ ελαφρύ πιάτο αλλά και πολύ νόστιμο, πιο ενδιαφέρον από ένα απλό πιάζ στο οποίο βάζω ωμά το κρεμμύδι, τη ντομάτα, το μαϊντανό, το ξύσμα λεμονιού, μπορεί και πιπεριά και το λάδι. Να πω την αμαρτία μου, πολύ με έτρωγε το χέρι μου να ρίξω και μερικά τραγανά lardons από το θεϊκό μπέικον που είχα στο ψυγείο αλλά είπα να το κρατήσω όσο πιο απλό γινόταν. Τέτοιες προσθήκες θα κάνω το χειμώνα, όταν θα φτιάξω chilli con carne που το 'χω παραγγελιά.

Πολύ θα ήθελα βέβαια να ακούσω και τη γνώμη του διευθυντή μου αλλά δυσκολεύομαι λίγο να πάω με ταπεράκι στη δουλειά για να του δώσω να δοκιμάσει. Δε βαριέσαι, είμαι σίγουρος ότι, ακόμα κι αν δεν είναι σαν της μάνας του, θα του αρέσει...

Υ.Γ.: Αύριο το blog κλείνει τρία χρόνια ζωής και υποσχέθηκα ότι θα κεράσω την Κυριακή σε κάποιο εξωτερικό χώρο, όχι τίποτα σπουδαίο, έτσι για να γνωριστούμε από κοντά και να δοκιμάσετε κάτι από τα χεράκια μου. Οι εξελίξεις όμως τρέχουν και δεν ξέρω καν αν θα είμαστε εδώ ή θα πάμε για το δημοψήφισμα, το ίδιο και τα εκατομμύρια φανατικοί αναγνώστες, δηλαδή η Μαρίτα, που είπαν ότι θα έρθουν. Αναβολή λοιπόν με άγνωστη ημερομηνία, ίσως το άλλο Σαββατοκύριακο. Stay tunned...  

Τζίφος...

Ε, όχι φίλε μου, δε γίνεται! Από τη μια τα αθάνατα ελληνικά μαστόρια που μας είχαν γιαπί το σπίτι και χωρίς κουζίνα για δυο μήνες και βάλε, από την άλλη οι αποτυχίες και δεν πρόκειται να γράψω ποτέ. Φτάνει πια, θα με υποστείτε ακόμα και χωρίς αυτά που έταξα. Γιατί το ομολογώ, τα κρουασάν δεν τα κατάφερα, αρνούνται πεισματικά να γίνουν όμορφα ή όπως πρέπει ή, τέλος πάντων, όπως τα έχω στο μυαλό μου. Άλλη μια ανάρτηση λοιπόν χωρίς αξιόλογο μαγειρικό αποτέλεσμα, τείνει να γίνει συνήθεια να γράφω απλά για τις ιστορίες της ζωής μας και όχι για μαγείρεμα. 

Και το σημαντικότερο νέο είναι φυσικά ότι ΕΧΟΥΜΕ ΚΟΥΖΙΝΑ!!! Επιτέλους... Όχι φυσικά τελειωμένη, αυτό είναι μακρινό και άπιαστο όνειρο. Είναι όμως πλήρως λειτουργική, αν και χωρίς απορροφητήρα, πολύ εύχρηστη και πρακτική, σχεδιασμένη σύμφωνα με τις απαιτήσεις μου και, τουλάχιστον στα μάτια μας, πανέμορφη. Δεν θα δείξω ακόμα συνολική εικόνα, θέλω να μπουν τουλάχιστον τα ράφια στον τοίχο, ράφια από παμπάλαιες καστανιές του προπάππου μου (σε άλους κόσμους εδώ και μισό αιώνα...) που με πολλή φροντίδα τις καθάρισα, τις περιποιήθηκα με ό,τι καλύτερο μπορούσα να σκεφτώ και περιμένουν τις βάσεις τους για να ανεβούν στον τοίχο. Πάρτε όμως μια κλεφτή ματιά πάνω από τον πάγκο που έφερα από το Λιτόχωρο για το πώς φαίνεται ο πίσω τοίχος.

Όλα τα λεφτά, εκτός από τον τεράστιο πάγκο με τις εστίες πάνω του, είναι ο νεροχύτης, μαρμάρινος και ευρύχωρος, με απίθανα νερά και με ασορτί πλάτη και πάγκους δίπλα του.

Εννοείται ότι την πρώτη μέρα που συνδέθηκαν όλα, έβγαλα τα κατσαρόλια μου από τις κούτες και τα έριξα κατευθείαν στις φωτιές.

Μαγείρευα σε γκάζι για ένα μικρό διάστημα στη Θεσσαλονίκη, δυστυχώς στο Λιτόχωρο δεν χωρούσαν πουθενά αλλά οι καινούριες μου εστίες είναι απλά μαγικές, έχω βρει τη χαρά μου κι ας είναι με παραδοσιακή μποτίλια που τρώει ένα ολόκληρο ντουλάπι. 

Έφτιαξα και τα γλυκά μου όπου εκτίμησα δεόντως τον άπλετο χώρο που έχω για να κινούμαι και η θεϊκή τριπλά σοκολατένια τούρτα της Μάγδας μας πήρε τα μυαλά ακόμα μια φορά. Αυτή τη φορά αποφάσισα να την κάνω στην αυθεντική της μορφή, πάντα μέχρι τώρα της έβαζα κάποιο γλάσσο από πάνω.

Αποτέλεσμα; Όταν τα μαζεμένα γύρω της παιδάκια φύσηξαν να σβήσουν τα κεράκια, το σαλόνι μας γέμισε τριμμένη σοκολάτα, έφτασε μέχρι την κουζίνα. Δε βαριέσαι, το διασκεδάσανε δεόντως τα σκασμένα και συνέχισαν να φυσάνε...

Μετά πλάκωσα τα κρουασάν. Ετοίμασα φωτογραφίες των υλικών, 

έφτιαξα ζύμη, την άφησα να ωριμάσει για πολλές ώρες, την έκανα μπάλα, της χάραξα σταυρό για να ανοίξει σε αφτάκια,

αφτάκια που υποδέχτηκαν το βούτυρο

 και το τύλιξαν σε πακετάκι,

ενώ μετά ξεκίνησε το άνοιγμα σε μεγάλο φύλλο και το δίπλωμα, 

ξανά και ξανά, 

μέχρι να αποκτήσει τις άπειρες λεπτές στρώσεις που κάνουν το κρουασάν αέρινο. Οι ψύλλοι όμως μου είχαν μπει από νωρίς, η ζύμη δεν ήταν μεταξένια αλλά βαριά και πράγματι, φαίνεται ήδη από την πρώτη φωτό με τον σταυρό ότι δεν της αρέσει ο πλάστης, δεν θέλει πολλά πολλά. Στο τελευταίο δίπλωμα άρχισε πια να σκίζεται για τα καλά, οπότε στο άπλωμα για να σχηματίσω τα κρουασάν δεν υπήρχε ελπίδα. Τα έφτιαξα βέβαια, τα τσακίσαμε μέχρι ψίχουλου γιατί ήταν και πεντανόστιμα αλλά από εμφάνιση άστα να πάνε, ενώ κατά τόπους, εκεί που η ζύμη δεν άνοιγε με τίποτα δεν έγιναν και τόσο αέρινα όσο θα ήθελα. Είπαμε όμως, δε θα με σταματήσουν, θα γράψω. Όχι τίποτε άλλο αλλά, λες και το γρουσούζευα, ήδη ανέφερα στην Κική και στον Χρήστο ότι, μετά από τόσο καιρό αν δεν πετύχουν θα είμαι να με παίρνουν με τις λεμονόκουπες... Τώρα δεν θέλω να τα ξαναπιάσω, φταίει και η ζέστη που δυσκολεύει το εγχείρημα (χμμ, δικαιολογίες...) αλλά υπόσχομαι να τα φτιάξω και να τα δείξω.

Ενδεικτικά θα αναφέρω και κάποια γεγονότα από την καινούρια μας ζωή στην Αθήνα, όπου επιτέλους ξεκίνησα να γνωρίζω κάποιους bloggers που παρακολουθώ, με πρώτη και καλύτερη την Ξανθή, που μάλιστα με κέρασε και ένα βαζάκι από την απίθανη μαρμελάδα εσπεριδοειδών που κάνει.

Έξοχο άρωμα, πικρούτσικη, ωραία υφή, δεν άντεξε ούτε τρεις μέρες...

Η Λίζα με ενημέρωσε για τους κτηνοτρόφους από το Φιλώτι της Νάξου που έρχονται και κατασκηνώνουν τη Μεγάλη Παρασκευή στην πλατεία στου Ψυρρή πουλώντας τα τυριά τους αλλά και αμνοερίφια. Δοκίμασα σχεδόν τα πάντα, ψώνισα και αρκετά και πραγματικά ήταν από τα καλύτερα τυριά που υπάρχουν.

Ενδεικτικά στη φωτογραφία από αριστερά είναι ξηρός ανθότυρος, γραβιέρα και ώριμη μυζήθρα, δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιο μου αρέσει πιο πολύ. Κρίμα που δεν βρίσκουμε τέτοια τυριά στην αγορά, υπομονή μέχρι του χρόνου το Πάσχα.

Και μια που πιάσαμε τα τυριά, βρήκα σε ένα μαγαζάκι στο Ναύπλιο τα κατσικίσια τυριά από τη φάρμα Μαλτέζου στην Εύβοια.

Ένα ώριμο και ένα φρέσκο με στάχτη, και τα δύο με εξωτερικό μύκητα, πολύ έντονα, με βαρβάτη μυρωδιά, κανονική κλωτσιά στους γευστικούς κάλυκες, για πραγματικούς μερακλήδες. Τύφλα να 'χουν τα αντίστοιχα γαλλικά. Ειδικά το φρέσκο και μαλακό, το άλλειψα σε φρυγανισμένο ψωμί και με λίγο τραγανό μπέικον από πάνω έγινε ένα μεζεδάκι όνειρο.

Το μπέικον το έφτιαξα από χοιρινό των Ευβοιότοπων, ίσως το καλύτερο χοιρινό της αγοράς που δοκίμασα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ανυπομονώ να δοκιμάσω και τις κότες τους  αλλά και τα μοσχάρια τους.

Σταματώ την ακατάσχετη πολυλογία, ελπίζω να επανέλθω στο γράψιμο, γιατί στο μαγείρεμα επέστρεψα κανονικά. Να πω την αμαρτία όμως, καινούριες σειρήνες τραγουδούν στα αφτιά μου και με καλούν. Το μυαλό μου έχει κολλήσει με τις ξυλοεργασίες. Αν και έχω φτιάξει κάποια έπιπλα εδώ και χρόνια, με πρώτη και καλύτερη την τεράστια βιβλιοθήκη μας,  πλέον ασχολούμαι πιο φανατικά, έφτιαξα και πάγκο εργασίας και τρέχουν κάποια "πρότζεκτς" που απαιτούν πολλές ώρες δουλειάς, αφού όλη γίνεται αποκλειστικά με εργαλεία χειρός. Εξακολουθώ βέβαια να μαγειρεύω σχεδόν καθημερινά οπότε σίγουρα κάτι θα βρει το δρόμο προς δημοσίευση. 

Δέχομαι επίσης παραγγελιές...

Υ.Γ.: Την άλλη Πέμπτη το blog κείνει τρία χρόνια ζωής και σκέφτομαι να κεράσω, στο δρόμο που μας έδειξε η Σκοτεινή Έφη που εδώ και λίγες μέρες το blog της έχει εξαφανιστεί και δεν μπορώ να βάλω link. Είχε πάρει λοιπόν η Έφη παλιότερα τα μπισκότα της και κέρασε τον κόσμο στον εθνικό κήπο. Κάτι τέτοιο λέω να κάνω και γω, πιθανότερα όχι την Πέμπτη που δουλεύουμε αλλά το Σαββατοκύριακο και κατά προτίμηση κάπου που να μη βαρεθούν οι μικρές, να έχει χώρο να παίξουν.  Θα είναι μια ευκαιρία να γνωριστούμε κι από κοντά και να δοκιμάσετε κάτι από τα χεράκια μου, ίσως macarons. Λεπτομέρειες προσεχώς...

Athens baby!

Ναι λοιπόν, είναι γεγονός. Εδώ και μερικές μέρες είμαστε επισήμως μόνιμοι κάτοικοι Αθηνών. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Αφήσαμε πίσω μας αυτή την ανατολή από το μπαλκόνι μας,

τις μαγικές κορυφές του βουνού από πάνω μας,

τις φθινοπωρινές βόλτες στο δάσος,

το πανέμορφο πάρκο στο κέντρο του χωριού,

το πιο όμορφο και δροσερό σημείο του κόσμου για να πιεις το καλοκαιρινό καφεδάκι σου,

το πολύ χιόνι,

χιόνι που φέτος μας τέντωσε λίγο, έριξε αμέτρητες φορές 

και καλό είναι όταν το βλέπεις από το παράθυρο ή βγαίνεις να παίξεις αλλά είναι κακό να πρέπει να πας αξημέρωτα στη δουλειά με τα πόδια και να επιστρέψεις το μεσημέρι τρία χιλιόμετρα ανήφορο.

Τώρα που φύγαμε θα δείξω επιτέλους και τη διάσημη κοκκινοσκουφίτσα, που ευτυχώς δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά που φοβόμασταν...

Ήρθε η μέρα που πλάκωσαν κάτι άγνωστοι στο σπίτι και μας πήραν όλα τα πράματα,

κάνοντας μια μικρούλα, ούτε δύο χρονών, να φωνάζει με λυγμούς ¨παίνουν το τετάτι μου", παίρνουν το κρεβάτι μου δηλαδή.

Και αφήνοντας όλα αυτά και πολλά ακόμα πίσω μας πού ήρθαμε; Σε αυτό.

Από την αντίθετη μεριά φαίνεται κάπως έτσι.

Μια κλειστοφοβική, αν και φωτεινή κουζίνα, με όλα τα στοιχεία της λάθος, με 8,5 ολόκληρα εκατοστά πάγκο δίπλα από την κουζίνα και τον νεροχύτη, εκεί ακριβώς που χρειάζεται και τρία μέτρα απέναντι που δεν χρειάζεται, με την ηλεκτρική κουζίνα ακριβώς δίπλα στο ψυγείο. Και όλα αυτά μακριά από το υπόλοιπο σπίτι, περνάς από άλλο δωμάτιο για βρεις την οικογένεια. Γίνεται; Όχι βέβαια, μπουρλότο άμεσα. Όλα φύγαν, όλα γκρεμίστηκαν. Όταν ήρθαμε ήταν κάπως έτσι, γιαπί κανονικό. 

Πλέον, είναι κάπως καλύτερα αλλά εννοείται κουζίνα ακόμα δεν υπάρχει, απλά σοβατίστηκε και βάφτηκε. Για όλη την καταστροφή αλλά και την κατασκευή ζήτησα τη βοήθεια των ειδικών και συγκεκριμένα της Εύας από το rdeco αλλά τα οικονομικά μας καθοδηγούν λίγο αυστηρά το πενάκι του σχεδιαστή, με πολλές περικοπές και υποχωρήσεις. Σίγουρα δεν θα είναι η τέλεια κουζίνα, δε θα έχει εξάλλου ούτε la cornue, ούτε josper, ούτε berkel, ούτε angel, θα έχει όμως πολύ χώρο για μαγείρεμα, αν και όχι τόσο για σκεύη, σε έναν απίθανο πάγκο που πρόλαβα και έφερα από το Λιτόχωρο.

Δρύινος, μασίφ, τεράστιος, ασήκωτος και όχι έτοιμος ακόμα. Τον πήρα απλά με τα ξύλα κολλημένα, τον έτριψα, τον γυάλισα και του πέρασα το πρώτο λάδι, έχει όμως πολλή δουλειά ακόμα, να ανοίξει η τρύπα για τις εστίες και να αποκτήσει το τελικό φινίρισμα.
Μέχρι να τελειώσουν οι εργασίες, τρώμε καθημερινά στους παππούδες, στους οποίους είχαμε και μια επαφή με το διαδίκτυο. Σήμερα συνδέθηκε επιτέλους στο σπίτι μας, γι' αυτό και η σημερινή ανάρτηση. Μου είχε λείψει και δεν μπορούσα να περιμένω να γίνει η κουζίνα και να φτιάξω τα κρουασάν όπως υποσχέθηκα.
Μέχρι τότε, υπομονή παρακαλώ...

Τέλος εποχής

Το ξέρω, έχω καιρό να γράψω κάτι. Το χειρότερο είναι ότι έχω καιρό και να μαγειρέψω, κάτι που φυσικά μου λείπει σαφώς περισσότερο. Όμως δεν ήμασταν σπίτι μας και πολύ σύντομα θα φύγουμε οριστικά από αυτό. Είναι πλέον επίσημο, η Αθήνα μας περιμένει. Αφήνουμε ένα πανέμορφο τόπο με το αγαπημένο μου βουνό δίπλα μας και πάμε στο ακριβώς αντίθετο, που ποτέ δεν το ζήλεψα και ποτέ δεν το φαντάστηκα ή το ονειρεύτηκα. Από την άλλη όμως, αφήνω πίσω μου το χειρότερο εργασιακό περιβάλλον που μου έχει τύχει και προβλέπεται σαφής βελτίωση τουλάχιστον σ' αυτόν τον τομέα.

Βελτίωση θα υπάρξει και στο σπίτι, όπου για πρώτη φορά δεν θα είμαστε στο νοίκι, ας είναι καλά οι παππούδες που το φρόντισαν είκοσι χρόνια πριν, ελευθερία λοιπόν να διορθώσουμε ό,τι θέλουμε. Λεφτά φυσικά δεν υπάρχουν, οπότε η μόνη αλλαγή θα είναι η κουζίνα. Ελπίζω να καταφέρω να τη φτιάξω ακριβώς όπως τη θέλω, να μαγειρεύω επιτέλους ξανά σε αέριο (αν και με φιάλη...), να έχω τον πάγκο που μ' αρέσει, και φυσικά να την ενώσω με το τεράστιο playroom που κάποιοι τώρα το λένε σαλόνι. Προς το παρόν έβαψα δύο δωμάτια πριν μου πέσουν εντελώς τα χέρια από την κούραση. Τα υπόλοιπα αργότερα, όταν με το καλό μετακομίσουμε. Εννοείται ότι με τέτοιες αλλαγές θα κάνω πολύ καιρό ακόμα να γράψω, όμως η επόμενη ανάρτηση, όποτε γίνει, θα είναι σε εντελώς άλλο σκηνικό, αφού τακτοποιηθούμε στο σπιτάκι μας.

Για την ώρα δυστυχώς δεν θα έχω ούτε ίντερνετ, φρόντισαν οι απατεώνες του ΟΤΕ να μας το στερήσουν με το έτσι θέλω, παρόλο που δεν αργούσαμε ούτε μια μέρα να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας.

Τα λέμε από την Αθήνα λοιπόν. Και για να μη με ξεχάσετε εντελώς, σας αποκαλύπτω ότι το πρώτο πράμα που θέλω να φτιάξω και να δείξω είναι το κρουασάν...